Manastir Velika Remeta je jedan od najstarijih 16 fruškogorskih manastira. Nalazi se u istočnom delu Fruške gore, severozapadno od istoimenog naselja i nekadašnjeg prnjavora Velika Remeta, u čijem se ataru danas nalazi. Manastir prostorno i administrativno pripada opštini Irig.
Manastir je posvećen svetom Dimitriju, a u njegovom sastavu se nalazi i crkva posvećena ovom svecu. U okviru manastira se nalaze i dve kapele — svetog Jovana Кrstitelja iz 18. veka i Uspenija Presvete Bogorodice iz 1970.
Manastir Velika Remeta nalazi se na južnoj strani Fruške gore, duboko u planini i na visini od 270 m. Udaljen je svega 5-6 km od puta Beograd-Novi Sad, pa je lako dostupan vernicima i drugim posetiocima.
Po predanju, osnovao ga je kralj Stefan Dragutin, kada je u lovu pao sa konja i ostao trajno hrom i predao vlast svom bratu Milutinu.
Nije izvesno vreme kada je manastir nastao, pretpostavlja je u pitanju 15. vek. Postoji jedan pisani podatak iz 1509. da je izaslanik-kaluđer despotice Angeline Branković dolazio u manastir posvećen svetom Dimitriju (manastir Velika Remeta je posvećen ovom svetitelju). Prvi pomen manastira je iz 1543. godine u fermanu sultana Sulejmana I, kojim su regulisani zemljišni odnosi između manastira i susednih spahija. U zvaničnim izvorima Velika Remeta se pod tim imenom javlja prvi put 1562. godine. Prvi pisani pomen o pisanju bogoslužbenih knjiga u manastiru je iz 1568. godine.
Brojni su dokumenti iz 16. i 17. veka, koji se odnose na materijalna pitanja, prodaju i kupovinu zemljišta, te odlazak monaha u pisaniju, odnosno da traže duhovnu i materijalnu pomoć iz Rusije, u 17. i 18. veku.
Manastirska crkva prvobitno je građena u stilu „raške škole“, ali su obimni građevinski radovi u 18. veku učinili crkvu potpuno baroknom građevinom.
Smatra se da je gradnja manastira započeta još u 15. veku. Manastir je živopisan u 16. veku i iznutra i spolja. Ostaci fresaka se iznutra mogu videti još samo u oltarskom delu i delovima apsida, a spolja u niši iznad severnih vrata i na južnoj strani. Vremenu oslikavanja ikonostasa pripadaju gornje partije zidova i svod, kao i većina konaka koji okružuju crkvu, izvedenih kombinacijom kamena i opeke u duhu baroka i doprinose izgledu utvrđenja.
Arhitektura manastira svedoči o tradiciji srednjeg veka. U osnovi manastirska crkva je krstobrazna, ima pravougaone pevničke ispade i iznutra polukružnu apsidu koja je spolja trostrana.
Manastir je dosta stradao 1716. prilikom povlačenja Turaka i tada je izgoreo jedan deo biblioteke i manastirski arhiv.
Poznato je da je obnova od Turaka porušenih konaka započela 1720. godine kada je bratstvo započelo da pribavlja građu. Кao ktitor manastira 1722. godine javlja se arhiepiskop Vikentije Popović, čijom zaslugom su na severnoj strani sazidane tri ćelije, dve kuhinje i zasvedene podrumske prostorije ispod njih. Radovi na obnovi i podizanju konaka izvođeni su i tokom 1724. i 1732. godine, a u konačno su dovršeni između 1764. i 1771. godine.
